Uncategorized

【OOR fic】 Apocalypse : Chapter 1

chicago_by_jonone-d4q46tv

pic : http://jonone.deviantart.com/

 

 

“โทรุ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”

“อะไร”

ทากะเลิกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแผลเหวอะที่ต้นแขน

ฉันกำลังจะกลายเป็นซอมบี้”

 

 

 

 

ตอนที่ 1

ฝันร้ายที่ออกมาเดินอยู่ในโลกแห่งความจริง

_____________________________________________________________

 

 

2169

กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

 

 

โปสเตอร์บนเสาไฟฟ้ามีสีหมองคล้ำ กระดาษแผ่นบางขาดวิ่นแสดงภาพอ่างน้ำพุร้อนท่ามกลางบรรยากาศอันเขียวขจีของเมืองโอซาก้า

 

ดื่มด่ำน้ำพุร้อนท่ามกลางธรรมชาติในวันหยุดสุดพิเศษ
จองเลยวันนี้!

 

กระดาษโปสเตอร์โดนมือผอมแห้งข้างหนึ่งดึงออกไปเพื่อใช้ห่อขนมปังที่กินเหลือจากมื้อเช้า เขายัดมันใส่กระเป๋าเป้ซอมซ่อที่สะพายอยู่

 

“ไปกันเถอะ” ชายร่างเล็กคนหนึ่งพูดขึ้น เขาสวมเสื้อกล้ามตัวบางที่ตอนนี้แทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นสีขาวมาก่อน ท่อนล่างเป็นกางเกงสีดำขาดรุ่งริ่ง พร้อมรองเท้าผ้าใบเก่าๆ เขาเอามือกระชับสายสะพายและหมุนตัวสู่ถนนที่ทอดยาวออกไป

แสงแรกของวันสะท้อนเข้ามา เขาหรี่ตาลงและยกมือขึ้นมาบังเบื้องหน้า แค่เช้าก็ร้อนจัดขนาดนี้ วันนี้ต้องเป็นศึกหนักอีกวันอย่างแน่นอน

“อีกไกลไหม” เสียงจากเพื่อนร่วมทางดังขึ้น

“ไปทางใต้อีก 4 ไมล์” เมื่อคำตอบหลุดจากปากของเขา เสียงบ่นอิดออดก็ดังมาจากทุกคน

ทำเป็นบ่นไปได้ ยังไม่ชินอีกหรือไง

“ถ้าอยากรอดก็ต้องทน”

นั่นคือความจริงของโลกใบนี้

 

โลกเสื่อมสลาย ไวรัสร้ายแพร่กระจาย มนุษย์กำลังจะสูญพันธ์ พล็อตดาษดื่นของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดสมัยศตวรรษที่ 21 ทว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในตอนนี้

ป่าไม้ ทะเล ภูเขา เป็นเพียงสถานที่ที่เล่าขานกันมาในประวัติศาสตร์เท่านั้น เขาจำครั้งสุดท้ายที่เห็นมันไม่ได้อีกแล้ว อาจจะเป็นตอนเขายังเด็กมากหรือแค่บังเอิญไปเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของใครสักคน

ประชากรมนุษย์ที่เหลืออยู่ลดลงเป็นหลักแสนทั่วโลกและมีแนวโน้มจะลดลงเรื่อยๆ ส่วนคนที่เหลืออยู่ก็สภาพรอมร่อ ดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่ไปวันๆ

บางทีเขาก็อิจฉาพวกที่ตายไป

เมื่อคุณได้รับเชื้อไวรัส มันจะผ่านเข้ากระแสเลือดขึ้นไปยังสมองและเปลี่ยนแปลงอวัยวะภายในอย่างช้าๆ จนสุดท้ายสมองของคุณจะไม่ต้องการออกซิเจนอีกต่อไป คุณจะกลายเป็นซากศพเดินได้ที่หิวกระหายเนื้อมนุษย์ ไม่มียารักษา คุณจะลงเอยด้วยการเป็นสัตว์ประหลาดไปตลอดชีวิต

โจรหรือฆาตกรน่ะเหรอ ลืมไปได้เลย

นี่คือฝันร้ายที่ออกมาเดินอยู่ในโลกแห่งความจริง

 

เสียงฝีเท้าย่างก้าวอย่างระมัดระวังท่ามกลางเมืองที่ไร้ผู้คน แม้ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตอื่นก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด ทุกวินาทีหมายถึงชีวิต ทุกการกระทำบอกความเป็นความตาย

พวกเขาเดินลัดเลาะตามตึกร้างเก่าๆ ข้างทาง แม้จะไม่ปลอดภัยนักแต่ก็ดีกว่าเดินกลางถนนที่เปิดโล่งเป็นไหนๆ เพราะนั่นคือการฆ่าตัวตาย และเขาไม่มีความตั้งใจที่จะทำแบบนั้น

ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือหัว ส่องแสงจ้าลงมาอย่างไม่ปราณี เหงื่อไหลเป็นสายน้ำจนเสื้อแนบชิดไปกับผิวกาย ไม่มีร่มไม้ให้พักพิง มีเพียงซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างเก่าๆ ข้างทาง แต่จะเสียเวลาไม่ได้ พวกเขาต้องไปถึงที่นั่นก่อนพระอาทิตย์ตก เพราะกลางคืนคือช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด

“หยุดก่อน!” ชายหนุ่มผมหยักศกที่รั้งท้ายอยู่พูดขึ้น

“อะไรอีก ฉันบอกแล้วไงว่าพักไม่ได้เด็ดขาด ทัตสึ” คนตัวเล็กที่เป็นหัวหน้ากลุ่มค้านตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ชู่! ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง” ชายที่ชื่อทัตสึเอานิ้วชี้มาแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

ทุกคนหยุดชะงักและเงี่ยหูฟัง

 

เกร๊ง!

 

ทุกสายตาหันขวับ ไกปืนถูกเหนี่ยวขึ้นพร้อมเล็ง เตรียมอาวุธตั้งมั่นพร้อมรับมือกับอะไรก็ตามที่กำลังจะโผล่มา

 

เกร๊ง! เกร๊ง!

 

ลมหายใจขาดตอนไม่เป็นจังหวะ หัวใจเต้นรัวราวกับมันต้องการจะกระโจนออกมาจากร่างของเขา

‘ตั้งสติไว้สิ นายเป็นหัวหน้านะ’ เขาเตือนสติตัวเองเสมอในสถานการณ์แบบนี้

ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตหนึ่งพุ่งออกมาจากถังน้ำมันที่กองรวมกันอยู่มุมห้อง

ปัง! ปัง! ปัง!

 

โลกทั้งใบเงียบสงบลง สิ้นเสียงสะท้อนของปืนสั้นเผยให้เห็นร่างหนูสีน้ำตาลเปื้อนเลือดนอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจถูกพรากไปด้วยลูกตะกั่ว 3 ลูก

เสียงปรบมือดังมาจากด้านข้าง

“นายเพิ่งฆ่าหนูหนึ่งตัวด้วยกระสุน 3 ลูก สุดยอดไปเลยเพื่อน ฮ่าๆๆ”

“หุบปากไปเลย ฮิโรกิ”

พลาดอีกแล้ว เขาต้องมีสติมากกว่านี้ จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเหมือนครั้งนั้นอีก เพราะเขาจะไม่มีทางให้อภัยตัวเอง

“ไปต่อได้แล้ว”

ทุกคนเก็บอาวุธเข้าที่เข้าทางพร้อมออกเดินทางต่อ เขาก้าวเท้านำออกไป

แต่แค่เพียงก้าวเดียวเท่านั้น

“อ้ากกกกกกก” เสียงครวญครางด้วยความทุกข์ทรมานดังขึ้น

“ทากะ! ช่วยด้วย! ทากะ!!” ฮิโรกิล้มลงดิ้นอยู่กับพื้นต่อสู้กับสัตว์ประหลาดเบื้องหน้า ผิวหนังของมันหลุดลอกเผยให้เห็นเนื้อเน่าๆ ภายใต้ใบหน้าสุดสยองนั่น ฟันแหลมกำลังกัดกินที่แขนซ้ายของเหยื่อลึกลงไปถึงกระดูก

“บ้าเอ๊ย!” ทากะสบถออกมา เขาวิ่งสวนเข้าไปอย่างไม่ลังเล ยกกระบอกปืนขึ้นมาเล็งที่หัว

ไม่ทันจะได้เหนี่ยวไก แรงกระแทกจากด้านหลังทำให้เขาล้มลง กระบอกปืนกระเด็นไปกระทบอีกฝั่งของกำแพง

มันมีมากกว่าหนึ่งตัว

น้ำหนักตัวของเจ้าสิ่งนี้กดทับเขาอยู่ มือเย็นไร้เนื้อหนังปัดป่ายไปมาบริเวณคอ เขาจับสองมือมันไว้ พยายามจะดึงออกแต่ไร้ผล มันแยกเขี้ยวพร้อมก้มลงมาจนได้กลิ่นลมหายใจเหม็นเน่า ถ้านี่เป็นหนังรักคงจะโรแมนติกดีทีเดียว แรงกดบริเวณลำคอแน่นขึ้นไปอีก เขาไม่มีเวลามาเล่นตลกด้วยหรอกนะ

ไม่ได้การแล้ว

มือขวาไขว่คว้าหามีดพกที่เหน็บไว้แล้วเชือดลำคอของสัตว์เดียรัจฉานเบื้องหน้าอย่างทันท่วงที มันส่งเสียงกรีดร้องถอยหลังไปตั้งหลัก ทากะเหลือบไปมองฮิโรกิที่หมดสติไปแล้ว

“ทากะ! ระวัง!” เจ้าตัวเดิมกระโจนใส่เขาอีกครั้งอย่างเกรี้ยวกราด คราวนี้เขาไม่รอดแน่

เสียงปืนดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด ร่างไร้วิญญาณนิ่งสนิทอยู่บนพื้น เขาหันไปเห็นพวกพ้องจากอีกฝั่งของห้องยืนถือปืนอยู่

“รีบหนีเร็ว! พวกมันรู้ที่อยู่เราแล้ว” ทัตสึตะโกนมาจากฝั่งตรงข้าม

ทากะหันกลับไปมองฮิโรกิที่ลำตัวเต็มไปด้วยแผลเหวอะ เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเลือด เศษชิ้นเนื้อกระจัดกระจายอยู่บนพื้นราวกับฉากฆาตกรรมในภาพยนตร์ต้นทุนต่ำ

“ขอโทษนะ ฮิโรกิ”

ปัง!

ร่างเพื่อนร่วมทางของเขากระตุกเล็กน้อยก่อนจะแน่นิ่งไป

ทากะวิ่งต่อไปโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง ไม่มีเวลาให้หยุดคิด เขาต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

 

 

ทากะก้าวเท้าออกมาจากตึก แหงนหน้ามองท้องฟ้า รู้ตัวอีกทีก็มืดเสียแล้ว อากาศร้อนระอุถูกแทนที่ด้วยลมหนาว เย็นยะเยือกราวอยู่คนละซีกโลกกับเมื่อตอนกลางวัน แต่ทากะชินแล้ว นี่คือเรื่องปกติที่เขาต้องเผชิญ

“พักที่นี่ก็แล้วกัน” ไอเย็นฟุ้งจากริมฝีปากที่แตกระแหง เขาหยิบเสื้อกันหนาวขึ้นมาปกคลุมร่างกายแล้วทรุดตัวลงนั่งที่มุมหนึ่ง

ทุกคนจับจองที่พักผ่อนของตัวเอง วางสัมภาระลงข้างกาย ใช้กระเป๋าสะพายต่างหมอนแล้วหลับตาลง วันนี้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยมามากพอแล้ว

ทากะมองขึ้นไปบนเพดานที่มีรูโหว่ขนาดใหญ่ตรงกลาง น่าแปลก ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปแค่ไหน สิ่งเดียวที่ยังเหมือนเดิมคือท้องฟ้ายามราตรี ดวงดาวพวกนี้สุกสว่างโดยไม่ได้รับรู้ความทุกข์ทรมานของคนบนโลกนี้เลย เขาสงสัยว่าดาวดวงอื่นจะมีสภาพเดียวกันไหม หากมนุษย์ไปเหยียบย่ำ

เงาตะคุ่มเดินมานั่งลงข้างๆ เขา

“นอนไม่หลับหรือไง” ทัตสึถามด้วยใบหน้าอ่อนล้า

“แค่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ”

ทัตสึหาวหวอดแล้วงุดหัวลงซบกระเป๋าเป้

“รีบนอนเถอะ”

“ทัตสึ…” ทากะลังเลก่อนจะพูดต่อ “วันนี้ขอบคุณนายมาก”

ความอ่อนแอของตัวเองเป็นสิ่งที่เขายากจะทำใจรับได้ แต่หากขาดพวกพ้อง เขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่จนมาถึงตอนนี้ เขาได้พบกับมิตรภาพที่ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะหาได้ เคยฟังเรื่องตลกไหม คุณมักจะเจอสิ่งที่ดีที่สุดท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดยังไงละ

“อือ” ทัตสึตอบกลับทั้งที่หลับตาอยู่ เขารู้ว่าทากะหมายถึงอะไร

ไม่ได้นายฉันอาจตายไปแล้วก็ได้

 

ทากะหลับตาลง ภาพต่างๆ ย้อนกลับเข้ามาในหัว ร่างของฮิโรกิที่นอนจมกองเลือด เสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดที่ไล่ล่าผู้คน ศพเกลื่อนกลาดเต็มถนน เลือดละเลงไปทั่วทุกหนแห่ง ผู้คนวิ่งวุ่นหนีอะไรบางอย่าง ในบ้านหลังหนึ่งเขาเห็นแววตาไร้ชีวิตที่มองมา และเสียงปืนก็ดังขึ้น

 

          ทากะ! หนีไป!’ เสียงชายคนหนึ่งแว่วมา

          ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้านายไม่มาด้วย!’

               ‘ไม่ทันแล้ว! เร็วเข้า!!’

               ‘ฉันจะไปกับนาย!!’

               ‘ไปเจอกันที่เดิม!!’

          เสียงระเบิดดังขึ้น ภาพตรงหน้าสั่นสะเทือน กรอบรูปโคลงเคลงหล่นกระทบพื้น เพดานกำลังถล่มลงมา ภาพของชายตรงหน้าเลือนหายไป

 

          “โทรุ!”

 

ทากะสะดุ้งตื่น แววตาเบิกโพลง เขาหันมองรอบตัว ท้องฟ้ายังเป็นสีดำและดวงดาวยังคงอยู่ที่เดิม

ความร้อนรุ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาอยากรุดไปหาเพื่อนสนิทเสียตอนนี้เลย แต่ดูเหมือนจะเป็นความคิดโง่ๆ เขาคงอ่อนเพลียเกินไปจนฝันแบบนี้อีก

ทากะพยายามข่มตาหลับก่อนที่ต้องไปเผชิญรุ่งเช้าวันใหม่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่ทว่าเขาสัมผัสถึงผิวสัมผัสโลหะเย็นเฉียบวางอยู่บนหน้าผากตัวเอง ทากะลืมตาขึ้นมาพบกระบอกปืนของคนแปลกหน้าจ่ออยู่ที่กะโหลก

“ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากแล้วเดินออกมา” ชายปริศนากระซิบด้วยเสียงแหบแห้ง

ชายคนนั้นมีรอยสักสะดุดตาที่เขามั่นใจว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

 

TO BE CONTINUED.

 ______________________

ดูหนังมากไป

เขียนโดย @puroii

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #OORซอมบี้

Advertisements

7 thoughts on “【OOR fic】 Apocalypse : Chapter 1

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s