Uncategorized

【OOR fic】 Apocalypse : Chapter 2

587845ae93f211c4ccc8e4845fd333a65cad32a32e479c2c2ff1ce271887adce_1

pic : https://ifunny.co/fun/nBPe5zxt2?gallery=tag&query=Dystopia

 

 

【Previous chapters】

Chapter 1 : ฝันร้ายที่ออกมาเดินอยู่ในโลกแห่งความจริง

 

 

ตอนที่ 2

เวลาคนที่นายไว้ใจกลับเป็นฝ่ายหักหลังนายเสียเอง

_________________________________________________________________________________

 

 

ทากะพยายามข่มตาหลับก่อนที่ต้องไปเผชิญรุ่งเช้าวันใหม่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่ทว่าเขาสัมผัสถึงผิวสัมผัสโลหะเย็นเฉียบวางอยู่บนหน้าผากตัวเอง ทากะลืมตาขึ้นมาพบกระบอกปืนของคนแปลกหน้าจ่ออยู่ที่กะโหลก

“ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากแล้วเดินออกมา” ชายปริศนากระซิบด้วยเสียงแหบแห้ง

ชายคนนั้นมีรอยสักสะดุดตาที่เขามั่นใจว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

 

เขาเดินออกมาปะทะลมหนาวด้านนอก ยังได้สัมผัสของกระบอกปืนเย็นยะเยือก มองเห็นสายตาที่เกรี้ยวกราดภายใต้ราตรีอันเงียบสงัดและรอยสักรูปดาวเรียงกันเป็นแผงบนหน้าอกราวกับท้องฟ้าเบื้องบน

ต้องเป็นเขาไม่ผิดแน่

“เรียวตะ…นี่ฉันเอง” มันเป็นการหยั่งเชิง ทากะหวังว่าอีกฝ่ายจะจำเสียงเขาได้ ถ้านั่นเป็นคนที่เขาคิดจริงๆ

แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งสนิท ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

“ฉันทากะไง”

“เงียบ!!” ทากะโดนตะคอกกลับด้วยเสียงกึ่งกระซิบกึ่งตวาด เขาถูกรวบข้อมือไว้ทั้งสองข้างโดยมีปืนจ่ออยู่กลางศีรษะ แรงผลักที่ด้านหลังเป็นสัญญาณบอกให้เขาก้าวเท้าต่อ

เรียวตะจำเขาไม่ได้จริงๆ น่ะเหรอ ไม่จริงน่า คนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คนที่เขาไว้ใจเล่าทุกอย่างให้ฟังในตอนนั้นจะมาลืมกันง่ายๆ แบบนี้เหรอ ทากะนึกสงสัยในใจ

เรียวตะเดินนำไปสู่ถนนอีกฝากและพบว่ามีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งรออยู่แล้ว ทุกคนมีปืนและอาวุธสงครามในมือ ดูไม่เหมือนประชาชนทั่วไปที่เขาเคยเจอ ไม่ใช่กลุ่มคนที่รวมตัวกันเพื่อความอยู่รอด ไม่ใช่กลุ่มคนที่คอยดูแลคุ้มภัยกันในยามที่โลกดับสลาย แต่พวกเขาแผ่รังสีน่ากลัวบางอย่าง

รังสีของความอำมหิต

เรียวตะมาอยู่กับคนพวกนี้ได้อย่างไรกัน

“นี่ไอ้ตัวหัวหน้าใช่ไหม” ชายรูปร่างกำยำคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยเสียงอันแหบกร้าน

“ครับ บอส” เรียวตะตอบกลับ

ดูเหมือนหมอนั่นจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม

“แกชื่ออะไร” คราวนี้หมอนั่นหันมาทางเขา

“ฉันต้องบอกแกหรือไง”

“ฉันถามก็ต้องตอบ!” มือใหญ่ฟาดลงมาบนใบหน้าของทากะจนหน้าหันไปตามแรงกระทบ เขาได้รสสัมผัสของโลหะจากมุมปาก

“แกต้องการอะไร” ทากะโต้กลับพลางจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง เขาเป็นชายรูปร่างใหญ่ ผิวไหม้จากการผ่านแสงแดดมาหลายฤดู ใบหน้ามีรอยบากและแผลเป็นจำนวนมาก เป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าชายคนนี้คร่ำหวอดกับการต่อสู้มานักต่อนัก

“ฮ่าๆๆๆ!!!” จู่ๆ อีกฝ่ายก็ส่งเสียงหัวเราะคำรามออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะก้มหน้าลงมาหาเขาในระยะประชิดจนได้กลิ่นลมหายใจเหม็นสาบ

“ก็ทุกอย่างที่แกมีไง” เสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นพ่นออกมาจากปากเหม็นคลุ้งนั่น

ก็แค่พวกอันธพาล ทากะคิด

“ฉันจะพูดอย่างปราณีนะ ส่งเสบียงและอาวุธทุกอย่างมา แล้วพวกแกจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

ทากะครุ่นคิดหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้าจนกระทั่งมีเสียงหนึ่งกระซิบขึ้นข้างหู

“ตอบตกลงไป”

เรียวตะเปิดปากพูดกับเขา นี่เป็นกลลวงอีกชั้นงั้นเหรอ

“เชื่อฉันทากะ” เสียงเรียวตะตอกย้ำคำตอบเดิม

จิตใจว้าวุ่นปั่นป่วน เขารู้สึกว่าปลายประสาทเต้นตุบๆ ชีพจรเต้นรัว ทางเลือกนี้จะส่งผลกระทบกับพวกพ้องของเขา แต่ภายใต้น้ำเสียงนั้น ทากะมั่นใจว่าคนที่พูดกับเขายังเป็นเรียวตะคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

“ว่าไงไอ้เตี้ย!! ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกแกนะเว้ย!!” เสียงหัวหน้ากลุ่มตะคอกถามซ้ำ

เขาต้องตัดสินใจแล้ว

“ก็ได้ จะเอาก็เอาไป”

“ดีที่ยังมีสมอง ไปพวกเรา” คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก้าวเท้ามุ่งหน้าไปอีกฝั่ง

แต่ฝ่าเท้ากลับหยุดชะงัก

“อ้อ แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ”

เขาหันกลับมาแล้วชักปืนขึ้น

ในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที เสียงดังออกมาจากกระบอกปืน ลูกกระสุนพุ่งทะยานแหวกว่ายผ่านอากาศหยุดชีพจรที่เต้นอยู่ เผยให้เห็นร่างแน่นิ่งกองอยู่บนพื้น ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

“หนีเร็ว!!” เสียงปืนปะทะดังทั่วทุกหนแห่งทำลายความเงียบยามวิกาล

ทุกอย่างโกลาหลไปหมด

“ทากะ! เป็นอะไรไหม!” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นพวกพ้องที่เขาไว้ใจ…ทัตสึ

“ทางนี้!” เสียงเรียวตะตะโกนมาจากประตูตรงข้าม

ทัตสึและทากะวิ่งไปอย่างไม่รีรอ หลบกระสุนปืนที่โฉบเฉี่ยวไปมาพุ่งทะยานผ่านประตูบานเล็กออกไป

 

ใบหน้าที่ปรากฏรอยบากชุ่มไปด้วยเลือด ปากที่เคยพ่นคำพูดอุบาทว์ตอนนี้ปิดสนิท นัยต์ตาแข็งค้างมองตรงไปยังท้องฟ้าเบื้องบน บรรดาผู้คนวิ่งวุ่น ตะโกนคำพูดต่างๆ ผ่านหน้าแต่กลับไม่มีใครหันมาเหลียวแล

คนเป็นยังมีประโยชน์ แต่คนที่ตายไปเล่าจะเหลืออะไร

เปล่าประโยชน์ ไร้ค่า

ชายคนหนึ่งวิ่งกลับมากระชากปืนจากมือเย็นที่แน่นิ่งแล้วจากไป

หลงเหลือไว้แต่เพียงความเงียบหลังหายนะและร่างเปล่าเปลือยที่ไร้ค่าทิ้งไว้เป็นคำบอกลาแก่โลกอันโหดร้าย

 

 

มรสุมรุมเร้าผ่านพ้นไป แสงยามเช้าสาดส่องลงมา ตอนนี้กลุ่มเล็กๆ ของทากะต้องพลัดพรากจากกัน เหลือเพียงเขา ทัตสึ และสมาชิกใหม่ เรียวตะ

“ตอนนั้นฉันไม่มีที่ไป มองไปทางไหนก็ไม่เหลือใครเลย แล้วตอนนั้นฉันก็ได้เจอกับพวกเขา” เรียวตะนั่งอยู่เบื้องหน้าเล่าเรื่องราวของตน แววตาหม่นหมองของเขาสะท้อนภาพความทรงจำอันรวดร้าวในอดีต

“พวกนั้นให้ฉันอยู่ด้วย ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย พวกเราเป็นเหมือนพี่น้อง เป็นที่พึ่งให้กันและกัน แต่ต่อมาพวกเขาก็เริ่มชิงทรัพย์และฆ่าคน อ้างว่าทำเพื่อความอยู่รอด ฉันปฏิเสธที่จะทำแบบนั้นเลยขอออกจากกลุ่ม” เรียวตะถอนหายใจก่อนจะเล่าต่อ

“นายรู้ไหมพวกนั้นทำอะไร ฮะๆ พวกที่เรียกตัวเองว่าเป็นครอบครัวกลับรุมทำร้ายฉันจนแทบไม่เหลือชิ้นดี พวกเขาข่มขู่จะเอาชีวิตฉัน ตอนนั้นแหละที่ทุกอย่างพังทลายไปหมด แต่ฉันกลับไปไหนไม่ได้ เหมือนถูกขังอยู่ในกรงของสัตว์ร้าย”

ทากะไม่รู้มาก่อนว่าเพื่อนวัยเด็กของเขาต้องผ่านประสบการณ์แสนหดหู่เช่นนี้

“มันทรมานมากนะ เวลาคนที่นายไว้ใจกลับเป็นฝ่ายหักหลังนายเสียเอง”

เรียวตะเก็บทุกอย่างไว้กับตัว อดกลั้นเอาไว้จนถึงเวลาที่มันระเบิดและพรั่งพรูออกมาในที่สุด ดวงตารื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด แต่ทว่าแฝงไปด้วยความโล่งใจ

“ไม่เป็นไร อยู่กับพวกฉัน นายวางใจได้” ทากะยิ้มให้เพื่อนและตบบ่าของเขาเบาๆ

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าโทรม

“เดินทางต่อเถอะ ฉันทำเสียเวลาเปล่าๆ” เรียวตะใช้เท้าเขี่ยกองไฟให้มอดลง กระดกน้ำอึกหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน ตอนนี้เขาพร้อมแล้ว ไม่มีอะไรทำให้เขาหวั่นไหวได้อีก

“พวกเราเหลือเสบียงไม่มากแล้ว จะเอาไงต่อ” ทัตสึกล่าวอย่างเป็นกังวล พลางมองหน้าทากะหวังคำตอบที่ทำให้เขาโล่งใจ

 

“เราจะไปโตเกียวโดมกัน”

 

TO BE CONTINUED.

 ______________________

เขียนโดย @puroii

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #OORซอมบี้

Advertisements

5 thoughts on “【OOR fic】 Apocalypse : Chapter 2

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s