Uncategorized

【Toruka】 ผม เขา และเนื้อย่าง 【one meal】

20-5

 

‘ไปกินเนื้อย่างกัน’ เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรกหลังจากที่ทากะรับสาย

“ไม่เอา” คนถูกชวนปฏิเสธทันควัน

‘ไปร้านที่นายชอบไง’

“ไม่ว่าง”

‘โกหก’ ปลายสายตอกกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ก็ชวนโทโมยะสิ”

‘ถ้าฉันอยากไปกับโทโมยะ ฉันคงไม่โทรหานาย’

“ฉันไม่อยากไป”

‘ไปเถอะ’

“นายฟังไม่รู้เรื่องหรือไง” ทากะขมวดคิ้วแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

‘ฉันมีบัตรลดนะ’

“เลิกตื้อสักทีได้ไหม”

‘นายก็รู้ว่าฉันดื้อด้านแค่ไหน’

“งั้นฉันไปเอง”

 

   – ตู๊ดๆๆๆ –

 

สายตัดไปหลังเขากดปุ่มสีแดงจบบทสนทนาโดยไม่รออีกฝ่ายตอบกลับ ทากะมองหน้าจอมือถือที่ขึ้นชื่อ Toru เขาปล่อยให้มันสั่นอยู่นานสองนานจนดับไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคงยอมแพ้แล้ว ทากะเลยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแล้วหลับตาลง

 

กิ๊ง~ก่อง~

 

เขาถูกปลุกด้วยเสียงออดหน้าบ้าน

 

  กิ๊ง~ก่อง~

 

“รู้แล้วๆ” เขาลุกออกจากเตียงแล้วเดินลงบันไดไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เขาใช้มือหมุนลูกบิด ดันประตูเปิดผางออก

 

“หวัดดี”

 

ปัง!

 

เขากระแทกประตูปิดทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนมาเยือน

 

  ก๊อกๆๆ

 

“เฮ้ ให้ฉันเข้าไปหน่อยสิ” คนข้างนอกตะโกนเข้ามา

ทากะแอบมองลอดรูส่องบนบานประตู โทรุหิ้วถุงพลาสติกมาเต็มสองมือ เขาใช้แขนทั้งสองข้างที่หอบของพะรุงพะรังขึ้นมากอดแนบอกไว้

“ข้างนอกนี่หนาวจะตายอยู่แล้ว”

หนาวแล้วยังจะมาอีก ทากะคิดในใจ

 

เอี๊ยด…

 

เขาแง้มประตูเปิดเล็กน้อยพอให้ยื่นหน้าออกไปได้

“มาทำบ้าอะไร” เจ้าของบ้านส่งเสียงดุถามคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ

“ก็นายไม่รับโทรศัพท์”

“ไม่รับแปลว่าไม่ว่าง”

“เข้าไปได้ไหม” โทรุชี้เข้าไปด้านใน พูดจบเขาก็แทรกตัวผ่านบานประตูเข้ามาโดยไม่รอคำตอบจากเจ้าของบ้าน

“เฮ้!” ทากะรั้งตัวคนดื้อด้านไว้ไม่ทัน เขาเดินลิ่วเข้าไปด้านในเรียบร้อยแล้ว ทากะได้แต่มองตามหลังผู้มาเยือนตาปริบๆ

“ใครบอกว่าอนุญาตกัน…” ทากะบ่นพึมพำเบาๆ ลับหลัง

 

โทรุเดินเข้าไปยังห้องครัวราวกับนี่เป็นบ้านของเขาเอง จัดแจงเอาของออกจากถุงพลาสติก แกะห่อแล้วจัดเรียงทุกอย่างลงบนจาน

“ทำอะไรของนาย” ทากะเดินมาถึง เห็นโต๊ะที่เต็มไปด้วยของกระจัดกระจายวางอยู่

“เตาปิ้งอยู่ไหนนะ…” เขาเปิดประตูตู้ออกมาส่องหาเครื่องใช้ไฟฟ้าสีดำที่มีตะแกรงวางอยู่ด้านบน

“อ๊ะ นี่ไง” โทรุหยิบเตาปิ้งออกมาวางบนโต๊ะ

“เรียบร้อย” โทรุตบมือครั้งหนึ่งเป็นอันว่าสำเร็จ เขาหันมาส่งยิ้มให้เจ้าของบ้านที่ยืนพิงเสามองเขาอยู่ “มาช่วยฉันยกหน่อยสิ”

ทากะกลอกตามองด้านบน

“ใช้เสร็จแล้วก็ล้างด้วย ฉันไปล่ะ”

“เดี๋ยวสิ” โทรุพูดรั้งคนตรงหน้าไว้ “นายไม่อยากไปไหน ฉันก็เอามาให้ถึงที่แล้วไง เนื้อย่างเดลิเวอรี่ โดย ยามาชิตะ โทรุ ส่งฟรีไม่มีค่าบริการ”

ทากะหรี่ตาลงแล้วส่ายหน้า

“ทำเหมือนเป็นบ้านตัวเองเถอะ” คำพูดของโทรุไม่เป็นผล ทากะกระทืบเท้าเดินจากไป แต่โทรุเร็วพอที่จะฉุดข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้

“หรือนายไม่อยากกินเนื้อย่าง” เขาเอียงคอถาม

“ก็บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว”

“หรือว่า…” โทรุก้มลงไปกระซิบข้างๆ หูของคนตัวเล็กกว่า “อยากกินฉัน”

!!

ทากะสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายทันควัน หน้าของเขาร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

“เออๆ เนื้อย่างก็เนื้อย่าง”

 

ฟู่ ~

เสียงเนื้อย่างบนเตาปะทุจากความร้อน ส่งกลิ่นหอมโชยทั่วบริเวณบ้าน โทรุพลิกด้านสีชมพูลงไปแนบกับเตา ทากะใช้ตะเกียบคีบเนื้อเข้าปากเงียบๆ อยู่ด้านหน้า

“แล้ว…” โทรุหลับตาพริ้ม ลิ้มรสชาติเนื้อชั้นดีที่เขาซื้อมาจากร้านประจำที่ทากะชอบ “ตกลงนายโกรธฉันเรื่องอะไร”

ทากะนิ่งเฉย ทำเหมือนไม่มีเสียงอะไรผ่านเข้ามาในโสตประสาทของเขา ตะเกียบในมือคีบเนื้อสดๆ วางลงบนเตา มันส่งเสียงดังฟู่

“ไม่เป็นไร” โทรุตัดสินใจ เขาคีบชิ้นที่สุกแล้ววางบนจานทากะ เจ้าตัวเขี่ยมันไปไว้ข้างๆ

โทรุเปรยตามองคนขี้งอนตรงหน้า เขาชักไม่แน่ใจว่าตกลงใครหัวรั้นกว่ากัน เขาหรือทากะ

“เมื่อวานฉันไปดูบาสกับโทโมยะมา สนุกมากเลย เสียดายนายไม่ได้ไ—“

โทรุยังพูดไม่ทันจบประโยค ทากะก็กระแทกตะเกียบวางลงบนจานอย่างฉุนเฉียว เขาทำท่าจะลุกขึ้นยืน

“ฉันอิ่มแล้ว”

 “อิ่มเร็วจัง นายกินน้อยกว่าโทโมยะเยอะเลย”

“ก็ฉันไม่ใช่หมอนั่น” ทากะสวนกลับมา สายตาเกรี้ยวกราด

อย่างงี้นี่เอง…โทรุยิ้มกริ่มในใจ

“ไม่รู้ป่านนี้โทโมยะทำอะไรอยู่นะ” เขาแหย่จุดอ่อนของอีกฝ่ายเข้าไปเต็มเปา

 “วันหลังก็ไปชวนโทโมยะเถอะ คงสนุกกว่าอยู่กับฉัน”

เขาแอบหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นี่มันชัดเจนมากเลยว่า…

“นายหึง”

“ห๊ะ” ทากะหันหน้ากลับมา เขาเบะปากใส่คนตรงหน้า “เสียสติไปแล้วหรือไง”

“เปล่า แต่นายกำลังหึง”

“ไร้สาระ”

“พิสูจน์สิ”

ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนทากะจะหมุนตัวกลับไป โทรุเอื้อมไปคว้าเอวเล็กๆ ของเขาไว้ทำให้คนตัวเล็กเสียหลักทรุดลงบนตัก ทากะหันหน้ามาพยายามจะต่อต้านแรงอีกฝ่าย โทรุเชยคางทากะขึ้น เขาเหมือนลูกแมวดื้อที่พยายามจะใช้กรงเล็บข่วนเจ้าของเสียมากกว่า โทรุนึกขำในใจ

“ปล่อย” ทากะสั่งเสียงแข็ง

“แล้วถ้าไม่ล่ะ”

“ฉันจะฆ่านาย”

“อูย…น่ากลัวจังเลย” โทรุทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ ทำให้ทากะยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“นี่ ฉันนึกอะไรออกแล้ว” คนมีอำนาจเหนือกว่ายื่นข้อเสนอ

“นายจูบฉันก่อน แล้วฉันจะปล่อยนาย” โทรุพูดหยอกคนตรงหน้า

“ฝันไปเหอะ!”

“นึกแล้ว ฮะๆ” โทรุส่งสายตาขี้เล่นไปทางทากะ

 

“ฉันเลยจะเป็นฝ่ายจูบนายแทน”

 

!!

 

โทรุประกบริมฝีปากเข้ากับคนตรงหน้า หัวใจทากะเต้นรัว เขาพยายามจะดันอีกฝ่ายออก แต่เหมือนถูกพรากกำลังออกไปจากมือ จึงทำได้แค่ผลักเบาๆ แรงนั้นไม่สะเทือนคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ทากะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะระเบิดอยู่ภายใน ผีเสื้อทั้งฝูงโผบินอยู่ในท้องจนทำให้รู้สึกปั่นป่วนไปหมด เขาได้กลิ่นเนื้อย่าง ไม่ใช่จากเตาปิ้ง แต่จากคนตรงหน้า โทรุผละริมฝีปากออก

“ฉันยังไม่อิ่มเลย” โทรุพูดขึ้น ลมหายใจสั่นระทวย เขาอยู่ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ กระทบแก้มทากะ

“ตะกละ”

“อืม”

เขาประกบจูบกับคนตรงหน้าอีกครั้ง ทั้งคู่หลับตา ลมหายใจประสานกันเป็นจังหวะ ทากะไม่พยายามจะต่อต้านแล้ว เขายอมรับว่ามันรู้สึก…ดี…. เหมือนจู่ๆ ความโกรธที่ครุกรุ่นอยู่ในใจก็มลายหายไป เขาจำไม่ได้แล้วว่าไม่พอใจโทรุเรื่องอะไร เหมือนเวลาทุกอย่างบนโลกนี้หยุดลง และเขาก็ไม่ต้องการให้มันเดินต่อไปอีก

ทั้งคู่ผละออกจากกันเมื่อได้กลิ่นแปลกประหลาด

 

เปรี๊ยะ

 

เสียงดังออกมาจากเตา เนื้อย่างแปรสภาพไหม้เกรียมอยู่บนนั้นเมื่อไม่มีคนไปสนใจ กลุ่มควันดำโขมงลอยขึ้นสู่เพดานไปกระทบเครื่องตรวจจับควัน ละอองน้ำกระจายออกมาเป็นวงกว้าง

“ซวยแล้ว!” โทรุรีบวิ่งไปปิดเตา เขาปิดปากไอโคลกๆ มือโบกพัดควันโขมงออกจากตัว เมื่อกำจัดต้นเหตุแล้ว กลุ่มควันดำก็ค่อยๆ จางลงจนหายไป

 

ทากะยืนกอดอก ตาเขียวปั๊ดจ้องไปที่โทรุ

 

 

“ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าโกรธนายเรื่องอะไร”

 

 

THE END.

Advertisements

One thought on “【Toruka】 ผม เขา และเนื้อย่าง 【one meal】

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s