Uncategorized

อะไรไม่รู้ 2

            “เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็น”                     เสียงแหบพร่ากระซิบอย่างเร่งรีบ ลมหายใจสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ เจ้าของเสียงเม้มริมฝีปากระงับความรู้สึกที่ท่วมท้นเอาไว้ภายใน               “ช่างคนอื่นสิ”               รอยยิ้มแฝงเลศนัยเผยขึ้นบนใบหน้าได้รูปของชายที่ผลักเขาติดผนังห้อง มีเพียงริมฝีปากที่ปรากฏสู่สายตา มันใกล้จนเขามองไม่เห็นแม้กระทั่งดวงตาของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นกระทบแก้มสีแดงระเรื่อส่งความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านทั่วร่างกาย คนตรงหน้าประทับริมฝีปากลงบนลำคอระหงส์ ร่างกายแทบไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ปวกเปียกราวกระดาษแผ่นบาง             เขาเก็บมันไว้ไม่ไหวแล้ว             “อื้อ…”             มือที่ยุ่มย่ามอยู่ด้านล่างของอีกฝ่ายเร่งจังหวะขึ้น สัมผัสนั้นทำให้เขารู้สึกดีจนต้องเปล่งเสียงออกมา             ดียิ่งกว่า 11 ปีที่ผ่านมาเสียอีก             “โทรุ…”               เสียงอีกฝ่ายเองก็สั่นคลอนไม่แพ้กัน เจ้าของชื่อเลื่อนมือขยับขึ้นลง นิ้วเรียวทำหน้าที่ได้ดีราวกับเขากำลังสัมผัสกีตาร์ตัวโปรด ท่วงทำนองและจังหวะของมันผสมผสานเข้ากับเสียงลมหายใจที่สั่นไหว             “อึก…ไม่ไหว..แล้ว..”               โทรุกัดฟัน… Continue reading อะไรไม่รู้ 2

Uncategorized

【OOR fic】 Jinsei Game : Chapter 8 THE END

    คำแนะนำ : กรุณากดฟังไฟล์เสียงทุกครั้งเพื่ออรรถรส   ♣  Previous chapter   Prologue + Chapter 1 | Chapter 2 | Chapter 3 Chapter 4 | Chapter 5 | Chapter 6 | Chapter 7   _________________________________   ตอนที่ 8                    “แฮ่ก..แฮ่ก…”             เสียงหอบหายใจดังระงมไปทั่วช่องปรับอากาศ แขนสองข้างคืบคลานไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต เขาเลี้ยวมาตามเส้นทางเดียวที่กำหนดไว้อย่างเร่งรีบ บรรยากาศรอบข้างนิ่งสนิท ไม่มีวี่แววของใครไล่หลังมา ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากลมหายใจของตัวเอง           สถานการณ์บีบบังคับให้เขาตัดสินใจไปเช่นนั้น ทากะจำใจทำร้ายเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เขาไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ทำแบบนั้น สุดท้ายอาจเป็นเขาเองที่ต้องพบกับจุดจบที่ทุกข์ทรมาน อาจฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มนุษย์ก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ และเขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง          … Continue reading 【OOR fic】 Jinsei Game : Chapter 8 THE END

Uncategorized

【เรื่องที่หนึ่ง】 แด่ทากะ…นักร้องนำคนแรกและคนเดียวของ ONE OK ROCK

  เรื่องที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ผมอยากให้ทุกคนตั้งใจอ่านและทำความ เข้าใจ มันไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์ ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่เรื่องที่ผมกุขึ้นมาเพื่อหลอกเด็กเพื่อความบันเทิงส่วนบุคคล แต่มันเป็นความจริงที่แสนโหดร้าย ความจริงที่ผมเฝ้าภาวนาแทบตายให้มันเป็นเพียงฝันร้ายในวันที่ท้องฟ้ากลาย เป็นสีเทา แต่มันไม่เคยเป็นความฝัน มันยังคงอยู่ตรงนั้น ทุกเวลา ทุกวินาที ผมอยากให้คุณปิดทุกอย่างและจดจ่อกับสิ่งที่ผมกำลังจะเล่า เพราะเรื่องแบบเดียวกันนี้อาจเกิดขึ้นกับคนที่คุณรักก็ได้   มันเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา นั่นเป็นตอนที่ผมได้รับรู้ทุกอย่าง และมันก็เป็นวันเดียวกับที่ทุกอย่างได้จบลง วันที่  11 ปีของพวกเราได้จบลง ทว่าเรื่องทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อนานมาแล้ว นี่ เป็นเรื่องราวของทากะฮิโระ โมริอุจิ ผมขอเรียกแทนเขาด้วยคำที่ผมใช้เป็นประจำ ว่า “ทากะ” อย่างที่ทุกคนรู้ ทากะเป็นนักร้องนำของวงที่ทุกคนรู้จักกันในนาม ONE OK ROCK ตอนนั้นพวกเรากำลังทัวร์และทำอัลบั้มใหม่กันที่อเมริกา สถานที่ในฝันของวงดนตรีหลายวง รวมถึงพวกผมเองด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ทากะ นอกจากซ้อมวงและทำเพลงเป็นกิจวัตรแล้ว เวลาว่างพวกเราก็มักจะออกไปท่องเที่ยวและสังสรรค์กับเพื่อนเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา จนกระทั่งวันหนึ่ง “มีคนจะทำร้ายฉัน” ทากะเอ่ยขึ้นกับผม เขามีท่าทีหวาดกลัว เหมือนกำลังหลบซ่อนจากใครบางคน พวกเราอยู่ในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง เสียงเพลงดังกระหึ่มทั่วบริเวณ ผมได้ยินเสียงผู้คนโหวกเหวกอยู่รอบกาย ทากะยืนอยู่ข้างๆ สายตาจ้องมองไปในฝูงชนที่อยู่ไกลออกไป ผมมองตามเขา แต่ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาและแอลกอฮอล์ในมือก็น่าสนใจมากกว่า ผมจึงพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “นายคิดไปเองหรือเปล่า… Continue reading 【เรื่องที่หนึ่ง】 แด่ทากะ…นักร้องนำคนแรกและคนเดียวของ ONE OK ROCK

Uncategorized

โทรุและทากะกับเส้นทางสู่สังเวียน 11 ปี

                                        “ทากะ ไปเที่ยวกัน”             “ขอโทษ ฉันต้องอ่านหนังสือสอบ”               โทโมยะมองทากะที่นั่งอ่านหนังสือเรียนอย่างเคร่งเครียด เขาชะเง้อมองลายมือยุกยิกบนกระดาษโน้ต มันเต็มไปด้วยสูตรฟิสิกส์ที่คนหัวอ่อนอย่างเขาไม่มีทางเข้าใจ             หมอนี่กำลังจะสร้างระเบิดปรมาณูหรือไง โทโมยะคิด แต่ไม่ไปก็คือไม่ไปและเขารู้ตัวดีว่าอะไรก็ไม่สามารถโน้มน้าวให้ทากะเปลี่ยนใจได้นอกจากเรื่องเรียน               ทากะฮิโระเป็นเด็กเรียน เขาขยันหมั่นเพียรและมีความมุ่งมั่น ผลของการกระทำส่งผลให้เขาได้คะแนนอันดับหนึ่งของห้องและระดับชั้นเสมอ เขาไม่สนใจกิจกรรมใดๆ ที่ทำให้เขาเสียเวลากับการเรียน เมื่อเลิกเรียน เขาจะรีบไปทำงานพาร์ทไทม์ ก่อนจะมุ่งกลับบ้านไปทำการบ้านและทบทวนบทเรียนโดยไม่เถลไถล               “เสียเวลาชะมัด”               เขาบ่นหลังเลิกงานก่อนจะขึ้นปั่นจักรยานอย่างรวดเร็วกลับบ้านไป             สาเหตุที่เขาต้องทำงานพิเศษเพราะทากะฮิโระย้ายออกมาอยู่คนเดียว เขาให้เหตุผลว่าที่บ้านเสียงดังมากจนเขาไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ เขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาทบทวนบทเรียน ยิ่งช่วงใกล้สอบด้วยแล้ว แม้แต่เสียงลมหายใจตัวเองยังหนวกหู (แต่เขาไม่คิดจะหยุดหายใจหรอกนะ)                 เวลานี้เป็นช่วงใกล้สอบปลายภาคแล้ว ครั้งที่แล้วเขาคะแนนตกไปจากเดิม 1 คะแนน นั่นทำให้เขาหัวเสียเป็นอย่างมาก ครั้งนี้เขาตั้งใจจะแก้ตัวกับมัน ทากะมุ่งจะทำข้อสอบให้ได้เกิน… Continue reading โทรุและทากะกับเส้นทางสู่สังเวียน 11 ปี

Uncategorized

Better Than Grilled Beef 【HBD P’Kaz】

                              “วันนี้กินเนื้อย่างกันเถอะ”             ชายผมประบ่ากล่าวขึ้น ปลายผมของเขามีสีเขียวน้ำทะเลที่ไล่สีขึ้นไปเป็นสีน้ำเงิน ดูมีสไตล์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร เขายืนประจันหน้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง เธอโปรยยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบตกลง หัวใจชายหนุ่มวัยเกือบ 29 ปีโลดแล่นราวหนุ่มน้อยมัธยมปลาย เขาไม่อาจบังคับมุมปากที่ยกขึ้นแทบจะถึงใบหูให้กลับลงมาได้ ตาหรี่เล็กจนแทบมองไม่เห็นทัศนวิสัยภายหน้า แต่ไม่เป็นไร                เพราะโทโมยะกำลังมีความสุข               “วันนี้ฉันหมักเองกับมือเลยนะ” เธอกล่าวอย่างภาคภูมิใจ ดวงตากลมโตจ้องมาที่เขา             เขาบอกเธอว่าจะไปกินที่ร้านเจ้าประจำก็ได้ เขาไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อย ทว่าเธอยืนกรานที่จะทำด้วยตัวของเธอเอง โทโมยะไม่ว่าอะไร เพราะอาหารฝีมือเธออร่อยที่สุด             “ดีจัง คงอร่อยน่าดู”  เขายิ้มตอบ           “นายอาจจะผิดหวังก็ได้ ฮะๆ” เธอพูดหยอกแล้วหัวเราะออกมา             เขาอยากจะเก็บใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเธอไว้บนรูปถ่ายสักใบ หรือภาพเขียนผ้าใบสักผืน มันช่างงดงามและสดใส แม้กระทั่งดวงดาวยามค่ำคืนที่ว่าสว่างแล้ว ยังดูหม่นหมองไปได้ เขาอยากบันทึกมันไว้ในความทรงจำ           กลิ่นหอมหวนโชยออกมาจากเตา… Continue reading Better Than Grilled Beef 【HBD P’Kaz】

Uncategorized

【OOR fic】 Apocalypse : Chapter 7 ฉันแค่อยากได้ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ

  【Previous chapters】 Chapter 1 | Chapter 2 | Chapter 3 | Chapter 4 | Chapter 5 | Chapter 6     ตอนที่ 7 ฉันแค่อยากได้ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ __________________________________               ความสับสนอลหม่านเกิดขึ้นฉับพลันเมื่อเฮลิคอปเตอร์แปลกหน้ามาลงจอดบนลานของหน่วยปฏิบัติการโดยไม่มีการแจ้งมาก่อน ทุกคนไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการเพราะข้างลำเครื่องมีตัวอักษรเขียนไว้ชัดเจนว่า NH-01           “ไง ทุกคน” ขายาวๆ ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ เทรุโผล่หน้าออกมาเป็นคนแรก “ว้าว! มาต้อนรับกันซะเยอะเลย ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้พวก” เทรุปัดมือไล่กลุ่มคนจำนวนมากที่ยืนหน้าเครียดมองมา ดูแล้วน่าจะเป็นพวกทหารยศต่ำที่ถูกสั่งให้มายืนคุมที่ทาง งานจิ๊บจ๊อยของพวกเด็กใหม่น่ะ           “ว่าแต่…นายเห็นหัวหน้าพวกนายบ้างหรือเปล่า” เทรุเอามือขึ้นมาบังบริเวณหน้าผากแล้วหยีตาสอดส่องไปรอบๆ เหมือนพวกต้นหนบนเรือประมง           “เตรียม!” ทหารทุกคนกระชับปืนพร้อมยิง กระบอกปืนจ่อไปยังคนแปลกหน้า           “โว้วๆๆ… Continue reading 【OOR fic】 Apocalypse : Chapter 7 ฉันแค่อยากได้ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ

jinsei game

【OOR fic】 Jinsei Game : Chapter 7

  คำแนะนำ : กรุณากดฟังไฟล์เสียงทุกครั้งเพื่ออรรถรส     โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน   ♣  Previous chapter   Prologue + Chapter 1 | Chapter 2 | Chapter 3 Chapter 4 | Chapter 5 | Chapter 6   _____________________________   ตอนที่ 7     สายน้ำใสสะอาดไหลออกมาจากฝักบัวขนาดใหญ่ ชโลมผิวกายของชายตรงหน้าแล้วไหลลงมาสู่พื้นกระเบื้องด้านล่าง สีแดงหม่นหมุนวนเป็นสายไปผสมปนเปกับสีใสหมดจดของน้ำ ทำให้ความบริสุทธิ์กลับกลายเป็นมลทิน พวกเขายืนอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำไหลรินออกมาอย่างอิสระเพื่อชำระล้างร่างกายที่อาบไปด้วยเลือดและกลิ่นคาวของมัน โทรุเอื้อมมือไปปัดผมที่ปรกหน้าทากะออกอย่างแผ่วเบาก่อนจะปลอบประโลมผู้ที่สั่นเทาด้วยจูบอันแสนอ่อนโยนที่หน้าผาก ทากะเงยหน้าขึ้นไปมองโทรุด้วยสีหน้าที่ยากจะอธิบาย “โทโมยะทำให้ฉันคิดได้” โทรุเอ่ยปากพูดขึ้น ทากะไม่ได้พูดอะไร รอให้อีกฝ่ายเล่าต่อ บางทีคนที่นายคิดว่ารู้จักดีที่สุด นายอาจจะไม่ได้รู้จักเขาเลยก็ได้ คำพูดของโทโมยะลอยเข้ามาในห้วงความคิดของโทรุ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปียกปอนของมือกีตาร์ “ฉันพยายามคิดดูว่านายจะทำแบบนี้ไปทำไม” นิ้วมือเรียวยังคงลูบไล้อยู่ที่ใบหน้าของฝ่ายตรงข้าม “ฉันถึงได้รู้ว่า…นายทำแบบนี้เพื่อฉัน”… Continue reading 【OOR fic】 Jinsei Game : Chapter 7