Uncategorized

【เรื่องที่หนึ่ง】 แด่ทากะ…นักร้องนำคนแรกและคนเดียวของ ONE OK ROCK

tumblr_o3og7tM5AN1ukmey4o1_400

 

เรื่องที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ผมอยากให้ทุกคนตั้งใจอ่านและทำความ เข้าใจ มันไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์ ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่เรื่องที่ผมกุขึ้นมาเพื่อหลอกเด็กเพื่อความบันเทิงส่วนบุคคล แต่มันเป็นความจริงที่แสนโหดร้าย ความจริงที่ผมเฝ้าภาวนาแทบตายให้มันเป็นเพียงฝันร้ายในวันที่ท้องฟ้ากลาย เป็นสีเทา แต่มันไม่เคยเป็นความฝัน มันยังคงอยู่ตรงนั้น ทุกเวลา ทุกวินาที ผมอยากให้คุณปิดทุกอย่างและจดจ่อกับสิ่งที่ผมกำลังจะเล่า เพราะเรื่องแบบเดียวกันนี้อาจเกิดขึ้นกับคนที่คุณรักก็ได้

 

มันเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา นั่นเป็นตอนที่ผมได้รับรู้ทุกอย่าง และมันก็เป็นวันเดียวกับที่ทุกอย่างได้จบลง

วันที่  11 ปีของพวกเราได้จบลง

ทว่าเรื่องทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อนานมาแล้ว

นี่ เป็นเรื่องราวของทากะฮิโระ โมริอุจิ ผมขอเรียกแทนเขาด้วยคำที่ผมใช้เป็นประจำ ว่า “ทากะ” อย่างที่ทุกคนรู้ ทากะเป็นนักร้องนำของวงที่ทุกคนรู้จักกันในนาม ONE OK ROCK ตอนนั้นพวกเรากำลังทัวร์และทำอัลบั้มใหม่กันที่อเมริกา สถานที่ในฝันของวงดนตรีหลายวง รวมถึงพวกผมเองด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ทากะ นอกจากซ้อมวงและทำเพลงเป็นกิจวัตรแล้ว เวลาว่างพวกเราก็มักจะออกไปท่องเที่ยวและสังสรรค์กับเพื่อนเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา จนกระทั่งวันหนึ่ง

“มีคนจะทำร้ายฉัน” ทากะเอ่ยขึ้นกับผม เขามีท่าทีหวาดกลัว เหมือนกำลังหลบซ่อนจากใครบางคน

พวกเราอยู่ในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง เสียงเพลงดังกระหึ่มทั่วบริเวณ ผมได้ยินเสียงผู้คนโหวกเหวกอยู่รอบกาย ทากะยืนอยู่ข้างๆ สายตาจ้องมองไปในฝูงชนที่อยู่ไกลออกไป ผมมองตามเขา แต่ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาและแอลกอฮอล์ในมือก็น่าสนใจมากกว่า ผมจึงพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “นายคิดไปเองหรือเปล่า มาสนุกกันเถอะ”

และวันต่อมา ผมก็ลืมทุกอย่าง

 

หลังคอนเสิร์ตวันหนึ่ง ทากะลุกลี้ลุกลนเก็บของแล้วเดินออกจากห้องไป ผมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด วันนั้นเขาร้องเพลงได้ไม่ดีเอาเสียเลย ทั้งลืมเนื้อ ร้องคร่อมจังหวะ และร้องเพี๊ยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นคอนเสิร์ตที่แย่ที่สุดของพวกเรา ผมตั้งใจจะมาคุยเรื่องนี้กับเขาหลังเวที แต่ทากะกลับหนีความผิดไปดื้อๆ แบบนี้ ผมคิดว่ามันไม่แฟร์เอาเสียเลย

เขาไม่ได้กลับไปที่บ้านในคืนนั้น แต่ผมมั่นใจว่าเขาคงไปหาไทเลอร์อีกตามเคย

ช่างเป็นความคิดที่ไร้เดียงสาเสียจริง

วันถัดไป ทากะไม่มาซ้อมวง ผมเข้าใจว่าเขาคงอับอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ผมต่อโทรศัพท์ไปหาเขาเพื่อจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ไม่ว่าจะต่อสายเท่าไร ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากปลายทาง ความโกรธของผมเริ่มกลายเป็นความกังวล ผมไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โตถึงตำรวจ เพราะตัวผมเองรู้ดีว่าเขาหายไปเพราะอะไร ผมจึงตัดสินใจออกตามหาด้วยตัวเอง ผมกดโทรศัพท์ติดต่อกับทุกคนที่รู้จัก ทุกคน ที่ทากะน่าจะไปอยู่ ด้วย แต่พวกเขากลับปฏิเสธว่าทากะไม่ได้อยู่ที่นั่น ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มคิดจะแจ้งตำรวจ แต่ประตูห้องซ้อมก็เปิดออกมาพอดี พร้อมๆ กันกับทากะที่กระหืดกระหอบเข้ามา ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะถามเขาว่า “นายหายไปไหนมา” แต่มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นคำตอบ

 

“มีคนแอบตามฉันมา ฉันได้ยินเสียงมัน” เขาเล่าให้ฟัง หลังจากที่ผมพยายามรั้งเขาไว้ก่อนที่จะวิ่งหนีไปไหนอีก ผมพยายามจะถามลักษณะของคนๆ นั้นและแนะนำให้เขาแจ้งตำรวจ แต่ทากะกลับส่ายหน้าแล้วบอกกับผมว่า “ถ้าทำแบบนั้น มันจะฆ่าฉัน”

ทากะในวันนี้ไม่เหมือนทากะที่ผมเคยรู้จัก เขาทำท่าเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่างตลอดเวลา และบางทีก็เหมือนกำลังพูดกับอะไรที่มองไม่เห็น จนบางครั้งผมเองก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

มันแย่ลงเรื่อยๆ ตั้งแต่ตอนที่เขาหายไปจากห้องซ้อมและขังตัวเองอยู่ในห้อง เรื่องราวชักจะบานปลายไปใหญ่แล้ว ผมพังประตูเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ และต้องตกใจเมื่อพบกับบ้องกัญชาที่หล่นอยู่บนพื้น ผมยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี ผมชกหมอนั่นเข้าไปเต็มแรง ความโกรธพลุ่งพล่านเหมือนภูเขาไฟที่กำลังปะทุ โมโหเสียจนเลือดขึ้นหน้า ถ้าตอนนั้นมีใครมาเห็นเข้า คงคิดว่าผมตั้งใจจะฆ่าเขาให้ตาย

ไม่ว่าจะเหลวแหลกแค่ไหน ผมรับได้ แต่ถ้าทุกสิ่งที่สร้างมาและภาพความฝันที่ตัวเขาเป็นคนวาดไว้ต้องมาพังลง เพราะยาเสพติด เรื่องนั้นผมให้อภัยเขาไม่ได้

นอกจากความเป็นห่วงแล้ว ผมไม่มีอะไรอยู่ในหัวอีกเลย ผมเลยบังคับให้เขาเลิก โน้มน้าวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พวกเราทะเลาะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายเขาก็ยอม

 

หลังจากนั้น เขาก็กลับมาเป็นปกติ เราทำเพลงอัลบั้มใหม่กันต่อ คุยกันเหมือนเรื่องแย่ๆ เหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พวกเรามีความสุขและเข้าใจกันเหมือนเดิม งานอัลบั้มคืบหน้าไปมากจนเหลือเพียงไม่กี่อึดใจ ทุกอย่างก็จะเสร็จสมบูรณ์

 

แต่ทุกอย่างมันไม่ได้ราบรื่นเหมือนในนิทาน

 

“อ๊ากกกกกกกกกกก ออกไป! ออกไป!”” ทากะโวยวายและเขวี้ยงข้าวของในบ้านจนพังเสียหาย ผมยืนมองฝ่าเท้าที่เปื้อนเลือดของเขา เศษกระจกมากมายทิ่มแทงอยู่ในเนื้อ พักหนึ่งเขาก็สงบสติแล้วทรุดตัวลงร้องไห้ ตอนนั้นเองที่ผมคิดได้ว่า เขาคงกลับไปใช้มัน

“นายเห็นอะไร” ผมจงใจถามออกไประหว่างที่ทำแผลให้เขา

“มันกำลังเข้ามาหาฉัน มันยืนอยู่หน้าฉัน”

“ใคร”

“ไม่รู้…ฉันไม่รู้” เขาส่ายหน้าและมองไปรอบห้องอย่างระแวง

ผมจ้องใบหน้าของเขาอีกครั้ง จึงสังเกตเห็นว่ามันดูโทรมลงกว่าเดิม ดวงตากลมโตที่มีประกาย บัดนี้เหม่อลอยไร้สติ

“นายกลับไปใช้ มัน ใช่ไหม”

“ไม่! ฉันไม่ได้ใช้! นายต้องเชื่อฉัน มันอยู่ตรงนั้นจริงๆ!”

“ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น ทากะ”

“ฉันเห็นกับตา มันขู่ว่าจะฆ่าฉัน เสียงมันตามฉันไปทุกที่ ไม่…มันไม่ได้มีคนเดียว มันมีหลายคน”

คุณเคยอ่านข่าวดารานักร้องที่ใช้สารเสพติดจนต้องเข้าโรงพยาบาลบ้างไหม บางคนต้องโทษจำคุก หรือหนักกว่าคือเสียชีวิตไปเลยก็มี ผมเคยคิดว่าคนพวกนั้นช่างโง่เง่า มึนเมาอยู่กับสิ่งที่เป็นโทษ ผมหัวเราะเยาะและคิดว่าจะไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นกับพวกเรา ทว่าราวกับเป็นเรื่องโกหก ตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว

ครั้งนี้ทากะเป็นหนักกว่าเดิมมาก ผมคิดไม่ตกว่าถ้าข่าวแพร่ออกไปจะส่งผลอย่างไรกับงานและอัลบั้มใหม่ของพวกเรา คิดไปแม้กระทั่งอนาคตในอเมริกาและที่บ้านเกิดของพวกเราเอง ทางวงปิดข่าวเงียบและอ้างว่าทากะล้มป่วย แต่หลายสื่อก็ยังคงตั้งคำถามถึงคอนเสิร์ตที่ถูกยกเลิกไปและสร้างข่าวลือ ต่างๆ นานาขึ้นมา

ผมพยายามจะพาเขาไปบำบัด และแน่นอนว่าเขาปฏิเสธ “นายต้องเชื่อฉัน โทรุ!” เขาพูดแบบนั้น ผมเลิกที่จะโน้มน้าวเขาแล้วหันไปมัดมือชกโดยการจองตั๋วเครื่องบินกลับไป ญี่ปุ่น ผมอยากให้เขาหายเร็วๆ แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น

 

17 เมษายน 2016

 

วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดทากะ มันเป็นวันที่พวกเราร่วมฉลองมาด้วยกันเป็นครั้งที่ 11 ความทรงจำตั้งแต่สมัยเด็กย้อนกลับเข้ามา เขาทั้งดึงดันและดื้อดึง เอาแต่ใจตัวเอง แต่ผมก็ยังมั่นใจว่าเขาจะเป็นนักร้องนำที่ดีให้กับผมได้ ผมตามตื๊อเขาแทบตายให้เข้ามาร่วมวงและผมจะไม่ยอมปล่อยมือจากเขาเด็ดขาด

แต่มือของผมไม่มีโอกาสได้เอื้อมไปจับเขา

ผมเตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดด้วยเค้กก้อนใหญ่ ทากะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ผมเข้าไปเช็คดูเป็นครั้งคราวให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ออกนอกลู่นอกทาง ต่างกันที่ครั้งนี้ผมเดินถือเค้กก้อนโตมาด้วย จุดเทียนให้เปลวไฟส่องสว่าง ปรากฎข้อความบนหน้าเค้กว่า Happy Birthday Taka

ก๊อกๆๆ

ผมเคาะประตูห้องเขา ไม่มีเสียงตอบกลับมา ผมจึงถือวิสาสะแง้มประตูเข้าไป

แต่เจ้าของห้องไม่ได้อยู่ในนั้น

ผมใจคอไม่ดี มันโง่มากที่ผมยังถือเค้กไปไหนมาไหนด้วยสภาพตื่นตกใจแบบนั้น แต่ผมก็ทำไปโดยไม่รู้ตัว รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องอื่น ทุกๆ ห้องที่มีอยู่ในบ้านหลังนั้น แต่ไร้วี่แววของทากะ ผมคิดว่า ระหว่างที่ผมไปเตรียมเซอร์ไพรส์ เขาอาจย่องหนีออกไปจากบ้าน จนกระทั่งผมได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากด้านบน….

ดาดฟ้า

ผมวิ่งขึ้นบันไดและเปิดประตูดาดฟ้าออก ทากะยืนอยู่ตรงนั้น…เขายืนอยู่ที่ขอบตึก

“ทากะ!”

เขากำลังบ่นพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเอง มือสองข้างปิดใบหูเอาไว้ราวกับไม่ต้องการจะรับฟังเสียงใดๆ สีหน้าของเขาดูทุกข์ทรมาน

“ออกมาจากตรงนั้นก่อน ทากะ!” ผมพยายามพูดเกลี้ยกล่อม แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงของผมเลย ผมตัดสินใจค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปใกล้ๆ อย่างเงียบๆ จึงได้ยินสิ่งที่เขาพูด

“ออกไป! ฉันจะไม่ยอมให้แกมายุ่งกับชีวิตฉันอีก ออกไป!” ทากะกำลังพูดกับคนที่ไม่มีตัวตน

“ทากะ!” ผมพยายามอีกครั้งหนึ่ง เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง

“ออกไปจากสมองฉันสักที! ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยย!!”

อีกก้าวเดียวเท่านั้น

“ใครก็ได้ทำให้มันเงียบที ฮือๆๆ” เขาเริ่มสะอึกสะอื้นออกมาเหมือนคนเสียสติ

ผมอยากจะเอื้อมมือออกไปคว้าเขาเอาไว้แล้วดึงเข้ามา แต่ละก้าวที่เข้าใกล้ทำให้ใจเต้นรัว เพียงแค่ผมก้าวเท้าออกไปเท่านั้น

 

ก้าวสุดท้าย

 

“ก็ได้…ถ้ามึงไม่เงียบ กูก็จะทำให้มึงเงียบเอง!”

 

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ผมมองสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าเหมือนภาพสโลว์โมชั่น ดวงตาเบิกกว้าง ผมไม่ได้คิดอะไรอีกแล้วในตอนนั้น หัวสมองว่างเปล่า สัญชาตญาณทำให้ผมเหยียดมือออกไปสุดแขนเพื่อที่จะสัมผัสกับ…

 

อากาศ

 

ก้อนเค้กร่วงลงจากมือผม พร้อมกันกับทากะที่กำลังร่วงหล่นลงไปด้านล่าง

ก้อนเค้กหล่นลงไปกระทบพื้น พร้อมกันกับทากะที่ลงไปกระทบปูนซีเมนต์แน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน

เนื้อครีมละเลงพื้นดาดฟ้าให้เป็นสีขาว พร้อมกันกับเลือดสีแดงที่หลั่งไหลชโลมพื้นถนน

 

วันนี้เป็นวันเกิดทากะและเป็นวันสุดท้ายที่เขามีชีวิตอยู่

 

วันนี้เป็นวันเกิดทากะและเป็นวันที่ผมเกลียดมือที่เล่นกีตาร์ของผมมากที่สุด

 

 

แด่ผู้ที่เป็น Schizophrenia และผู้ใกล้ชิดทุกคน ผมอยากให้พวกคุณเปิดใจเชื่อและรับฟังคนที่คุณรัก ก่อนเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับผมจะเกิดขึ้นกับคุณเช่นเดียวกัน

 

ด้วยรักและหวังดี

โทรุ

_________________

writer : @puroii

hashtag : #โทรุกะแก้บน

Advertisements

One thought on “【เรื่องที่หนึ่ง】 แด่ทากะ…นักร้องนำคนแรกและคนเดียวของ ONE OK ROCK

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s