Uncategorized

【Erumpent’s POV】 มันคือช่วงนั้นของฤดู 【Fantastic Beasts】

 

erumpent

        

         ให้ตายเถอะ!

         ฉันไม่มีคนคุยมานานแล้วตั้งแต่มาอยู่ในกระเป๋าบ้า ๆ นี่ ทั้งเหงา ทั้งโดดเดี่ยว ถึงฉันจะเบื่อพวกผู้ชายแต่อยู่คนเดียวแบบนี้ก็ไม่ดีเหมือนกัน มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้ชายหน้าตาประหลาด บางตัวตัวเล็กจิ๋วเดียว บางตัวยืนสองขา แถมบางตัวก็บินได้อีกต่างหาก โว้ว ใจเย็นสิคะ อย่าบินโฉบฉันหัวฉันไปแบบนั้น คนไร้มารยาท! พูดตามตรงนี่มันแย่ชะมัด ไม่มีใครที่ไหนให้ฉันเลือกเลย ฉันต้องทนหงุดหงิดอย่างนี้จนสูญพันธ์ไปเหรอ

         ไม่เอาน่า! ฉันเป็นถึงอีรัมเพนท์สาวสวยขนาดนี้เลยนะ

         หงุดหงิด หงุดหงิดจริง ๆ ทำไมช่วงนี้มันถึงร้อนรุ่นขนาดนี้นะ

         หรือว่า…

         มันจะเป็นช่วงนั้นของฤดู

 

         ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ฉันจะไม่ทนอยู่ในที่แบบนี้อีกต่อไป

         ลาก่อน…เจ้ามนุษย์ขี้ก้าง

 

 ____________

         ว้าว!

         ฉันได้ยินแกรพฮอร์นเล่าให้ฟังว่าอากาศหนาวมันเป็นยังไง แต่พอได้มาเห็นกับตาตัวเองแล้วแทบไม่อยากจะเชื่อ ทุกอย่างเป็นสีขาวไปหมด มันดูเหมือนขนของเดมิไกส์เลยแฮะ แต่บางที…ที่นี่อาจจะมีพวกเดียวกันกับฉันอยู่ก็ได้

         เพื่อน…ฉันมาแล้ว!

         ฉันส่งเสียงร้องสุดเสียง แต่ทว่าไม่มีเสียงตอบกลับ ฉันถอนหายใจจนความร้อนที่ปลุกปั่นทำให้นอเรืองแสงออกมา

         “เฮ้”

         ฉันหันขวับไปตามเสียงทันที แต่แล้วก็ต้องพบกับความผิดหวัง เพราะนั่นคือ…

         “นี่ฉันเอง เธอต้องจำฉันได้สิ สาวน้อย”

         เฮอะ แหงล่ะสิ เจ้ามนุษย์เก้งก้างไร้มวลสาร

         ฉันสะบัดนอที่เปล่งแสงเรืองรองให้เห็นของเหลวข้างในไปทางเขาเพื่อเป็นการข่มขู่

         “เฮ้ ใจเย็นก่อน ฉันแค่มาพาเธอกลับบ้านของเรา”

         เรื่องอะไรฉันต้องกลับไปอยู่ในนั้นคนเดียวล่ะ ตาบื้อ!

         ฉันเอียงคอเล็กน้อยแล้วเหลือบตามองเขา หมอนั่นยังคงยืนเลิกคิ้ว ทำหน้าตาน่าสงสารอยู่โดยไม่คิดจะเลิกล้มความตั้งใจ

         นั่นไม่ใช่บ้านฉัน แล้วนายไม่มีสิทธิมาบงการชีวิตฉันด้วย รู้ไว้ซะ!

         ฉันหยุดมองแวบหนึ่งก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดออกมาแล้วเหวี่ยงนอเข้าใส่ต้นไม้ข้าง ๆ จนมันค่อย ๆ ปูดโปนอย่างน่าเกลียดแล้วระเบิดออกมาในที่สุด หมอนั่นหน้าเจื่อนไปทันที

         เป็นไงล่ะ ไม่รู้ฤทธิ์ของสาวสวยอย่างฉันเสียแล้ว

         ฉันไม่ชอบคนขี้ตื้อ อย่ามาตอแยเสียให้ยาก

 

         “โว้วววว”

 

         !!

 

         จ…เจ้าบ้านั่นกำลังทำอะไร จู่ ๆ ก็ส่งเสียงร้องออกมา แล้วดูสายตาที่จ้องเขม็งมานั่นสิ ทำไมจู่ ๆ ก็ดุดันแบบนั้นล่ะ

         ฉันหยุดนิ่งมองเจ้ามนุษย์ทำท่าทางแปลกประหลาดต่อไปด้วยความสงสัย หมอนั่นต้องการอะไรกันแน่

         เขากวาดขาไปด้านหลังช้า ๆ ด้วยท่าทางยั่วยว…โมโห

         ให้ตายเถอะ ทำไมฉันถึงรู้สึกร้อนรุ่มขนาดนี้นะ คงต้องเป็นเพราะโกรธมากแน่ ๆ ไม่ผิดแน่

         ว้าย!! แล้วนั่นเขาทำอะไรน่ะ คนประเจิดประเจ้อ! มาส่ายเอวใส่ผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไง ลามกที่สุด! ต…แต่ยอมรับก็ได้ว่าหมอนั่นเซ็กซี่นิดหน่อย มองจากบั้นท้ายแล้ว เจ้ามนุษย์นั่นก็ไม่ได้เก้งก้างอย่างที่คิดนะ

         บ้าจริง…นอฉันเปล่งแสงมากกว่าเดิมอีก

 

         “ว่าไง เปลี่ยนใจหรือยัง”

 

         เขาเสียงเพราะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

 

         “ฉันมีของขวัญมาฝากด้วยนะ อยู่นี่ไง…” เขากระซิบอะไรบางอย่างด้วยเสียงแหบซ่านชวนจั๊กจี้หัวใจ

         แม้ฉันจะไม่มีขน แต่รู้สึกได้ว่าขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว คงต้องเป็นเพราะอากาศหนาวมากแน่ ๆ แววตาอ้อนว้อนของนิวท์มองมาทางฉันโดยไม่ว่อกแว่กแม้แต่วินาทีเดียว

         แต่จะว่าไปฉันก็เริ่มเบื่อที่นี่แล้วล่ะ ก…ก็ไม่ได้อยากกลับไปหาใครหรอกนะ

 

         “กลับบ้านกันเถอะนะ…สาวน้อยของฉัน”

 

         ได้ค่าาาาา ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

 

         บางที…ความรักก็อยู่ใกล้ตัวแค่นี้เองเนอะ 😉

 

         THE END.

____________________
 
OST

กอล์ฟ & ไมค์ – อย่าเล่นแบบนี้

 
เขียนได้แต่อะไรแบบนี้แหละค่ะ 55555 

previous : 【Fantastic Beasts Fic】 จดหมายจากเครเดนซ์ 【Gradence】

ไปคุยกันในทวิตเตอร์ได้นะคะ → @puroii

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s